Wales

9 - 16 mei 2015. Ronald en ik gingen op Yet Another Epic Journey op de brommers. Hans op de Vespa en Ronald had voor de gelegenheid een Honda SCV 100 LEAD gekocht. Dat is geen brommer maar een 100cc motor en dat gaat wel een stukje rapper dan een CB 50. Bij eerdere tochten was de oude CB50 toch iets te traag om mee te kunnen in het verkeer.

 

De tocht was geweldig en het weer zat mee. Hoewel bikkels als ons dat niets uit maakt natuurlijk. We hebben maar een dag slecht weer gehad, maar daarin kregen we ook al het slechte weer van de hele week. Bakken met regen hebben we die dag gehad en je snapt dat we van die etappe geen foto's hebben. Maar goed. Hier komt het verhaal.

 Op 9 mei vertrokken we vanuit Ertvelde naar Zeebrugge, waar we op de boot stapten naar Hull.

Het was erg rustig aan boord. We hebben daar gegeten, gedronken en wat van de muziek genoten in de pianobar. Voor de rest, tja, wat kun je er over vertellen.

De dag van de 10e was de aankomst in Hull. Als je ooit naar de UK op vakantie wilt gaan, dan heb ik deze reistip voor je. Welke kant je ook op wilt, Hull UIT is het beste en dat deden we dus. Het was die dag maar een korte etappe dus we konden wel wat omrijden en wat sightseeing gaan doen. Het was daar een redelijk rustige omgeving wat verkeer betreft, dus konden we wat wennen aan het links rijden.

Via een mooi landschap en de A1079 kwamen we aan in York. Een mooie oude stad en vooral de Shambles is iets wat je als toerist moet zien. En de Minster natuurlijk. We zijn daar een uurtje of zo gebleven en zijn toen verder gaan rijden. Ten noorden langs Leeds, naar Haworth. Niet dat dat The Place to Be is, maar volgens de boekjes was het landschap daar wel bijzonder. Dat klopt ook wel. Typisch wat je in het noorden van de UK kunt verwachten. Zwarte huizen en mensen met een grijze huid. (we zijn er eens een supermarkt in gegaan; veel groente en fruit vind je er niet haha).

Het was er ook zulk mooi naargeestig weer, terwijl het net in York nog prachtig was. Daarna zijn we nog eventjes kort gestopt in Heckmondwike en zijn toen doorgereden naar onze eerste overnachting; Wakefield. Een "knappe meid" met een wandelstok, uit het bos met roze haar en viltstift op haar t-shirt, zo uit een boek van Stephen King gestapt, begroette ons voor de oprit en toen ik haar vroeg of zij daar werkte antwoordde ze "no". Ze woonde naast de B&B. Op mijn vraag of de B&B "any good" was, zei ze; "no, it's horrible" en ze liep weg. Gelukkig is het rustig gebleven die nacht haha.

De eigenaar van de B&B was een vriendelijke vent en stelde voor om ons naar de pub te rijden. Daar stond voor ons een warm buffet te wachten. Veel vlees en sompige groente maar we hadden honger en dorst en bovendien was het er erg gezellig in de pub. Als je goed voer wilt moet je niet naar de UK, dat weet iedereen.

Maar breakfast, daar kunnen ze wat van! De hele week ei (arme Veerle en Marjan, die allebei weer een kerel thuis kregen die de hele week van huis waren en constant eieren aten :-) ), gebakken spek, bonen, tomaat, ach je kent het wel. Full English Breakfast. Mij beviel het prima en Ronald ook.

De volgende dag zou weer een korte etappe worden want we hadden een tussenstop voorzien in Heckmondwike.

Een bedevaartsoord voor zeer speciaal publiek. De Sugden-fanaat. Ronald vroeg mij of (als we dan toch in de buurt waren) geen bezoek konden brengen aan een fabriek waar ze high end audio apparatuur maken. Ik vond het eerst een beetje apart, maar ben achteraf erg blij dat we dat gedaan hebben.

Het bleek een heel oud gebouw te zijn. Half vervallen, barsten in het enkel glas en een deur van staal. Niet erg uitnodigend. Uiteindelijk zijn we maar gewoon naar binnen gegaan en gingen de trap op. Ik zal het verhaal niet al te lang maken, maar we kregen daar een geweldige rondleiding. Alles wordt daar daadwerkelijk met de hand gemaakt en je kon duidelijk merken dat er NOOIT iemand op bezoek kwam. Na de rondleiding vroeg hij ons of hij een foto van ons mocht maken voor zijn Facebook pagina. Natuurlijk mocht dat en dit is het resultaat:

 Na het bezoek aan de Sugden factory, vervolgden we onze weg naar Macclesfield. Ook dit was een vrij korte etappe omdat we niet precies wisten hoeveel tijd we zouden spenderen in Heckmondwike. Als voorbereiding had ik een route doorgestuurd naar Marjan en Ronald en ik hebben daarbij aangegeven waar we zo ongeveer wilden overnachten. Marjan heeft toen voor ons alle bed&breakfasts opgezocht en gereserveerd. Ik vind dat ze dat geweldig goed heeft gedaan en het maakte onze tocht een stuk aangenamer. We hoefden daardoor niet alleen niet te zoeken naar slaapplaats, maar we hadden op die manier ook nooit de neiging om te lang door te rijden. Op eerdere tochten waren Ronald en ik daarin nogal eens te enthousiast.

 Ik heb op mijn Vespa een Garmin motornavigatie laten monteren (volgens mij ben ik de enige in Europa die een navigatiesysteem op zijn brommer heeft haha) en 's avonds in het hotel pak ik daarom de kaart er bij en voer dan de plaatsen in als route. Standaard voert Garmin je namelijk langs de gemakkelijkste route en dat zijn vaak grote wegen. Niet zo leuk dus. Maar als je dat eenmaal weet en je stippelt zelf de route uit, dan kom je op de mooiste plekjes. Prachtige kleine, bochtige weggetjes met nauwelijks autoverkeer. 

Na een tijdje rijden kwamen we in een spectaculair mooi gebied; Peak District. Het was er echt schitterend. Daar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met de technische grens van wat een niet-opgevoerde 50cc aan trekkracht kan leveren; een helling van 25%. Dat was wat te veel van het goede en dus heb ik moeten steppen om met spierkracht omhoog te komen.

Later heb ik dat nog eens moeten doen en dat was eigenlijk wel een leuk verhaal: we moesten allebei tanken en aangezien we niet echt in dichtbevolkt gebied zaten, voerde ik een tankstation in op Garmin. Die bracht ons tot aan een plek waar we op een bord "Road Closed" stuitten. In België betekent zo'n bord niets maar in Engeland is "Road Closed" ook écht road closed. We stonden even te overleggen tot er een politie busje langs kwam rijden en Ronald hem vroeg of er een ander tankstation in de buurt was. Hij wist er eentje, maar die was door de wegopbreking inderdaad niet bereikbaar. Maar hij was toch onderweg naar het politiebureau en daar in de buurt was een tankstation. Als wij achter hem aan zouden rijden kwam alles wel goed.

Wij reden dus door Wales met politie-escorte over kleine bergweggetjes. Heuvel op ging dat bij mij stapvoets en ook daar kwamen we hellingen van 25% tegen. Dus moest ik ook daar steppen! Boven aan de berg stond de agent geduldig op ons te wachten. Naar beneden ging het hard. Tenminste, mijn Vespa haalde daar bijna 60. Op bochtige weggetjes is dat best wel rap en bovendien ben je zo hard aan het "werk" dat je nauwelijks de gelegenheid hebt om om je heen te kijken. Ik moest alles op alles zetten om hem bij te houden. Hij wist natuurlijk ieder bochtje te liggen. Na een kilometer of 15 bereikten we het dorp en wees de agent ons het benzinestation. Met een hand in de lucht bedankten we hem en konden we tanken.

 

Na Macclesfield reden we Wales in. Daar hadden we wel even druk verkeer toen we tussen Chester en Wrexham naar het westen reden. Daar zijn vrij veel grote wegen met veel (vracht)verkeer. Gelukkig vonden we snel weer een klein weggetje en zouden we vlug het platteland van Wales in gaan.

 

 

Tijdens die etappe konden we genieten van een schitterend landschap. Die dag stond er een harde wind die vrij spel kreeg over de heuvels van Noord Wales. Het was maar goed dat mijn helm vast zat op mijn hoofd, met een bandje rond mijn kin, anders zou die echt van mijn hoofd gewaaid zijn! Maar goed dat we niet hoefden te fietsen, maar dat geldt bij mij al heel snel haha.

 Op de foto hierboven zie je over wat voor wegen we het meeste gereden hebben. Ofwel met een haag aan weerszijden, ofwel van die stenen muurtjes. Ik probeerde me eens voor te stellen hoeveel energie dat in de loop der eeuwen heeft moeten kosten om al die keien te stapelen.

 

 Vlak voordat we op de plek aan kwamen waar we foto hierboven hebben gemaakt, reden we op een vrij smalle weg waar best wel veel verkeer was (voor Walese begrippen uiteraard). Vlak achter mij zaten twee kerels in een Bentley. Nu heb ik het niet zo op kerels in een Bentley dus echt mijn best deed ik niet om aan de kant te gaan. Totdat ik beneden aan de berg dit prachtige meertje zag en het dus "foto moment" was.

De mannen in de Bentley bedankten me dat ik aan de kant ging. Vriendelijk uiteraard, maar smeerlap als ik ben, was ik eigenlijk liever nog even 10km zo door gereden. Een mens moet iets over hebben voor een mooie foto. :-)

De foto boven en onder zijn op dezelfde plaats genomen, maar net vanuit een ander standpunt. Op de foto hier onder kun je één witte pixel zien in het water. Zoek er maar niet naar hoor, anders word je gek, maar die ene witte pixel is een vissersboot. Toen we hier foto's aan het maken waren, kwam er een man in een landrover naast ons staan en deed een raampje open. Hij vertelde dat hij daar veel gaat vissen en wees ons cirkels in het water aan waar er volgens hem veel vis zat. De witte pixel was op een verkeerde plek bezig en volgens mij vond die man dat wel leuk. Ik denk dat het niet zo heel vaak voor komt dat hij zijn meer kan zien met zulk prachtig weer. Het was die dag echt geweldig mooi. We hebben veel geluk gehad dat we de mooiste dag hadden terwijl we door Snowdonia reden. Dat was immers eigenlijk de hoofdbestemming van de reis.

 Nadat we uit Wales vertrokken hadden we niet meer zulk mooi weer. Eén dag was het echt slecht. Zelfs zo erg dat 's avonds de BBC op het journaal er melding van maakte hoe het toch kon dat er in mei het weer was van november. Bakken, bakken regen hebben we die dag gehad. Ronald had het zwaar te verduren. Zijn regenpak hield niet echt stand. Het was koud en we wilden eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk het hotel bereiken. Dat was wel even doorbijten als je bedenkt dat deze etappe dik 250 km was. Die dag zouden we eigenlijk Stonehenge bezoeken maar die 50km extra was er echt te veel aan. We hebben nog wel Avebury gezien en dat was wel indrukwekkend. Vanwege de regen hebben we er geen foto's van gemaakt.

De dag daarna was het wel weer een stuk beter en reden we weer over de mooiste weggetjes. Hieronder zie je een filmpje daarvan die Ronald uit de losse hand gemaakt heeft met zijn fotocamera.

De laatste dag was in Folkestone en de dag daarna deden we de oversteek van Dover naar Calais. Vanaf dat moment hebben we geen foto's meer gemaakt. Er waren geen "foto momenten" meer.

Het was een geweldig mooie tocht. In dit reisverslag heb ik het niet veel gehad over de plaatsjes die we hebben bezocht. De pubs zijn echt gezellig. Vooral in de dorpen. Daar komen hele gezinnen over de vloer en is het eten goed. Wat Engelse pubs gezellig maakt is dat er geen muziek wordt gedraaid. En geloof me; je mist dat echt niet. Mensen praten er met elkaar en het is helemaal niet raar als er ook in het algemeen wordt gezegd. Er is altijd wel een hond of kind die iets doet waar mensen op reageren en dat is gewoon leuk.

We hebben dus mooie dingen gezien. Prachtig weer gehad. Lekker gegeten en gedronken. Ronald en ik zaten niet constant op elkaars lip, dus hadden we 's avonds nog genoeg te praten met elkaar en bovendien hebben de Honda en de Vespa ons maar weer geweldig vervoerd, zonder ook maar zelfs één misslag.